Barbara Iglikowska – profesor Akademii Muzycznej w Gdańsku
Barbara Iglikowska z d. Chmielnicka – pochodząca z Odessy pianistka i śpiewaczka operowa – przybyła do Gdańska w 1945 r. Wykształcenie muzyczne zdobyła w dwudziestoleciu międzywojennym w warszawskim konserwatorium. Występowała na scenie operowej Teatru Wielkiego w Warszawie. W okresie powojennym podjęła pracę pedagogiczną w szkolnictwie muzycznym średnim i wyższym na Wybrzeżu. Aktywnie uczestniczyła też w życiu muzycznym w naszym mieście.
Barbara Iglikowska (primo voto Bragińska, secundo voto Iglikowska) pochodziła z Odessy. W mieście tym spędziła dzieciństwo i wczesną młodość. Urodziła się prawdopodobnie 15 III 1908 r. Była córką lekarza Józefa Chmielnickiego i pianistki Marii z d. Aswadurow (Aswadur).
Po matce odziedziczyła talent muzyczny, została pianistką i śpiewaczką. W swym rodzinnym mieście ukończyła gimnazjum oraz Państwowe Konserwatorium Muzyczne. W 1923 r. rozpoczęła studia w Państwowym Konserwatorium Warszawskim. Gry na fortepianie uczyła się pod kierunkiem słynnego kompozytora, pianisty i pedagoga Aleksandra Michałowskiego (1851 – 1938), zaś śpiewu solowego u Marii Sankowskiej. W 1930 r. uzyskała dyplom z wokalistyki. Przez kolejne dwa lata kształciła się pod kierunkiem słynnego tenora Stefana Beliny – Skupiewskiego.
W 1932 r. zdobyła II nagrodę na I Ogólnopolskim Konkursie Śpiewaczym (przyznawaną przez przez Towarzystwo Opery Narodowej), co otworzyło jej drogę do sceny operowej w Warszawie. W Teatrze Wielkim występowała do momentu wybuchu II wojny światowej. Śpiewała też na koncertach estradowych oraz w czasie programów muzycznych Polskiego Radia. W czasie II wojny światowej zrezygnowała z pracy scenicznej. Wyjechała z Warszawy na Kielecczyznę.
W kwietniu 1945 r. przybyła wraz z mężem do Gdańska, zamieszkała przy Ziegelstraße, przemianowanej wkrótce na ul. Śniadeckich. W tym samym roku podjęła pracę w Gdańskim Instytucie Muzycznym (z siedzibą w Sopocie), przekształconym dwa lata później w Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną (od 1982 r. Akademia Muzyczna).
W 1947 r. została zatrudniona w Miejskiej Średniej Szkole Muzycznej w Gdańsku (od 1950 r. Państwowa Średnia Szkoła Muzyczna), której siedziba początkowo znajdowała się przy ob. al. Zwycięstwa 48 (wtedy al. Marszałka Rokossowskiego), a w 1951 r. została przeniesiona do budynku dawnej synagogi przy ul. Partyzantów 7. Barbara Bragińska (od 1948 r. Iglikowska) uczyła w niej do momentu przejścia na emeryturę w 1971 r. Będąc na emeryturze pracowała nadal w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (przeniesionej w 1966 r. z Sopotu do Gdańska), w której uczyła z przerwami do 1994 r. W połowie lat 50. pracowała tam jako asystentka prof. Stefana Beliny – Skupiewskiego (1885 – 1962).
W 1965 r. została docentem, a w 1990 r. profesorem zwyczajnym. W latach 1957 – 1963 pełniła funkcję dziekana Wydziału Wokalnego gdańskiej PWSM. Jej uczniami byli późniejsi znani śpiewacy np. Florian Skulski, Stefania Toczyska i Bożena Porzyńska. W 1948 r. wyszła ponownie za mąż z Józefa Iglikowskiego (1894 – 1975), dowódcę wojskowej grupy operacyjnej na Wybrzeżu.
W sezonie 1949/1950 była solistką w Teatrze Wielkim im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu. Śpiewała partie mezzosopranowe, w tym tytułowej Carmen w operze „Carmen” Georges’ a Bizeta i Berty w „Cyruliku sewilskim” Gioachino Rossiniego. Występy na poznańskiej scenie operowej godziła z pracą pedagogiczną na Wybrzeżu. Prowadziła też kursy dla nauczycieli wokalistów, wielokrotnie zasiadała w jury krajowych i zagranicznych konkursów oraz komisjach kwalifikacyjnych Ministerstwa Kultury i Sztuki.
Po wojnie za swe zasługi dla polskiej kultury otrzymała liczne medale, odznaczenia i nagrody: Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal X – lecia PRL, Odznakę „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”, „Zasłużony działacz kultury”, „Złotą Odznakę Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków”, nagrodę wojewody gdańskiego w dziedzinie kultury i nauki za rok 1975, Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki II stopnia (w 1969 r.) i I stopnia (w 1983 r.) oraz Nagrodę Miasta Gdańska „Splendor Gedanensis” w dziedzinie kultury w 1994 r.
Barbara Iglikowska zmarła 18 III 1995 r. Została pochowana obok zmarłego dwadzieścia lat wcześniej drugiego męża na cmentarzu w Oliwie.
Powyższy artykuł napisałam korzystając z:
- https://encyklopediateatru.pl
- „Encyklopedii Gdańskiej”
- Wikipedii
- https://audiovis.nac.gov.pl
