Bronisław Mieszkowski – konserwator zabytków i historyk sztuki
Na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni spoczywa Bronisław Mora – Mieszkowski historyk sztuki, muzealnik, kolekcjoner, konserwator zabytków. Zwornik z jego podobizną, wykonany przez przez rzeźbiarza Tadeusza Godziszewskiego, zdobi jedną z arkad kamienicy narożnej przy Długim Targu i ul. Pończoszników na Głównym Mieście w Gdańsku.
Bronisław Mieszkowski (Mora – Mieszkowski) urodził się w Nowym Targu 17 VI 1909 r. Był synem Zygmunta (1876 – 1952) i Wacławy z d. Dąbrowskiej (1878 – 1947).
Kształcił się na Uniwersytecie Jagiellońskim. Początkowo studiował prawo. Po trzech latach przerwał studia, aby odbyć obowiązkową służbę wojskową. Nie zamierzał kontynuować studiów prawniczych. Po powrocie do Krakowa rozpoczął studia na Wydziale Historię Sztuki. Pracę magisterską obronił dopiero po II wojnie światowej. Otrzymał wtedy tytuł magistra filozofii w dziedzinie historii sztuki.
We Wrześniu 1939 r. walczył w szeregach Morskiego Pułku Strzelców. Został ranny w walkach pod Kosakowem. Dostał się do niewoli niemieckiej; do 29 IV 1945 przebywał w oflagach. Po zakończeniu wojny pracował najpierw w obozie przejściowym Delmenhorst pod Bremą, następnie został zatrudniony w UNRRA.
W 1946 r. wrócił do Polski. Początkowo mieszkał w Krakowie, był pracownikiem Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu. W następnym roku przeprowadził się na Wybrzeże. Został zastępcą wojewódzkiego konserwatora zabytków w Gdańsku, prof. Jana Borowskiego, a po jego rezygnacji wiosną 1951 r. objął to stanowisko po nim. Jako wojewódzki konserwator zabytków utworzył składnice konserwatorskie, w których zaczęto magazynować dzieła sztuki, wywiezione z Gdańska w czasie wojny.
W 1958 r. Bronisław Mieszkowski został odwołany ze stanowiska konserwatora zabytków, ponieważ sprzeciwił się planom uruchomienia elektrociepłowni na wyspie Ołowiance (w której budynku mieści się dziś Filharmonia Bałtycka).
Objął wtedy funkcję kierownika Pracowni Konserwacji Dzieł Sztuki w oddziale gdańskim Przedsiębiorstwa Państwowe Pracownie Konserwacji Dzieł Sztuki. Wykładał też historię sztuki na Wydziale Architektury PG. U progu lat 60. wraz z arch. Henrykiem Raczyniewskim i Tadeuszem Wilgą organizował Muzeum Zamkowe w Malborku (powołane 1 I 1961 r.). W 1964 r. został jego kustoszem oraz kuratorem zbiorów sztuki. W 1955 r. współtworzył gdański oddział Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Został pierwszym przewodniczącym jego sekcji naukowej. Był członkiem pomorskiego oddziału Stowarzyszenia Miłośników Dawnej Broni i Barwy (powołanego w Krakowie w 1957 r.) i przez dwa lata pełnił funkcję jego prezesa.
Za swą działalność otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, złotą odznakę „Za Opiekę nad Zabytkami” oraz odznakę „Za Zasługi dla Gdańska”. Zachorował na nowotwór. Zmarł 6 V 1976 r. Został pochowany w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni. W grobowcu tym spoczywają jego rodzice, jego druga żona Irena Otylia z d. Rygielska (1927 – 2006) oraz jej matka Marta.
Wspomnienie o Bronisławie Mora – Mieszkowskim napisałam korzystając z:
- „Encyklopedii Gdańskiej”
- Wikipedii
- https://inowytarg.pl/ludzie/bronislaw-mieszkowski-historyk-sztuki
